Amosando publicacións coa etiqueta sonetos. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta sonetos. Amosar todas as publicacións

05 xuño 2025

Soneto del amor oscuro

 Lorca llamó Sonetos del amor oscuro a los últimos versos que compuso sobre su condición homosexual. Oscuros porque debió ocultar su sentimiento y su destinatario, el secretario del grupo teatral itinerante La Barraca: Rafael Rodríguez Rapún. Fueron escritos en 1936 poco antes de su asesinato. Entre estos sonetos, figura esta joya: "Tengo miedo a perder la maravilla".


14 maio 2020

Luís de Camões: Rimas


 Julga-me a gente toda por perdido,
vendo-me tão entregue a meu cuidado,
andar sempre dos homens apartado,
e dos tratos humanos esquecido.


Mas eu, que tenho o mundo conhecido,
e quási que sobre ele ando dobrado,
tenho por baixo, rústico, enganado,
quem não é com meu mal engrandecido.

Vão revolvendo a terra, o mar e o vento,
busquem riquezas, honras a outra gente,
vencendo ferro, fogo, frio e calma;

que eu só em humilde estado me contento,
de trazer esculpido eternamente
vosso fermoso gesto dentro n’alma.

05 setembro 2019

Ramón Cabanillas: Na taberna (de No desterro, 1913)

 Os mozos mariñeiros da fiada
lémbranse rindo alleos de coidados;
cheira a aceite e pemento requeimados
rustrido de xurés e caldeirada.

Conta o patrón nun corro a treboada
do ano setenta, historias de afogados;
e empuxándose, inando, entran mollados
os homes dunha lancha de enviada.

Pasa de man en man a xerra roiba
de albariño, e namentras cae a choiva,
e o vento fai tremer a casa enteira,

detrás do mostrador clarexa o ceo
nas trenzas de ouro, no mirar sereno,
no sorriso de luz da taberneira.

17 setembro 2018

Lorca: Soneto de la dulce queja

Herbert List: Pola mañá  (Atenas, 1937)

 Tengo miedo a perder la maravilla
de tus ojos de estatua y el acento
que me pone de noche en la mejilla
la solitaria rosa de tu aliento.

Tengo pena de ser en esta orilla
tronco sin ramas, y lo que más siento
es no tener la flor, pulpa o arcilla,
para el gusano de mi sufrimiento.

Si tú eres el tesoro oculto mío,
si eres mi cruz y mi dolor mojado,
si soy el perro de tu señorío.

No me dejes perder lo que he ganado
y decora las aguas de tu río
con hojas de mi Otoño enajenado.

28 marzo 2018

José Hierro: Niño

 Rey de un trigal, de un río, de una viña:
así habrá de soñarse. Y libre. Dueño
de si, hoguera perpetua en que arda el leño
de la verdad. Y que el amor lo ciña.

Querrá subir hasta que el cielo tiña
de claridad el bronce de su sueño.
Pero no hay alas. Se herirá en su empeño,
y llorará sobre su frente niña.

Y sabrá la verdad. Morirá el canto
en su garganta, roja del espanto
que oye y que mira y gusta y toca y huele.

Y estrenará su corazón rasgado
de hombre acosado, de hombre acorralado,
de ejecutado en cuanto se rebele.

18 xullo 2017

Alfonsina Storni: Soneto

 Quiero un amor feroz de garra y diente
que me asalte a traición en pleno día,
y que sofoque esta soberbia mía,
este orgullo de ser todo pudiente.
Quiero un amor feroz de garra y diente
que en carne viva inicie mi sangría,
a ver si acaba esta melancolía
que me corrompe el alma lentamente.
Quiero un amor que sea una tormenta,
que todo rompe y lo remueve todo
porque vigor profundo la alimenta.
Que pueda reanimarse allí mi lodo,
mi pobre lodo de animal cansado,
por viejas sendas, de rodar, hastiado.