30 setembro 2024
29 setembro 2024
28 setembro 2024
27 setembro 2024
26 setembro 2024
Robin y Marian: final
«Te amo. Te amo más que a todo, más que a los niños, más que a los campos que planté con mis manos, más que a la plegaria de la mañana o que a la paz, más que a nuestros alimentos. Te amo más que al amor o a la alegría, o a la vida entera. Te amo más que a Dios.»
25 setembro 2024
Templete
24 setembro 2024
De Sor Juana Inés de la Cruz
23 setembro 2024
22 setembro 2024
Sexo
21 setembro 2024
Chus Pato gaña o Premio Nacional de Poesía por 'Sonora'
Esfórzome por recordar un soño
a pedra comida polo sal, pola friúra
é inverno
ou ben son as augas torrenciais dos equinoccios
ou mellor a luz é reflectida pola pedra
o soño, espello (ría)
na xuntura das lousas
vertixinosa
no beiril, batida (ninguén podería vivir aquí)
Resistencia
igual que resisten as palabras
unha flor
unha flor imposíbel
un níscaro
mariño
un relato nupcial
de amor
de intercambio
unha transferencia
mercurio, azougue, algo relacionado coa luz
coas metamorfoses do espírito
cobre diluído
disolución
espello e brasa
atopo a palabra “solimán” nos escritos de Kratevas
na versión que de Kratevas me fai chegar Antonio
Gamoneda
ecos
nos adros
o poder benéfico do fungo
(obsesión polo mar, pola perda)
fragmentos de Ingeborg
a canción que se pronuncia
quen pronuncia a canción, sen comprender
as palabras, o significado?
marco nesa lingua que descoñezo a pulsión
—quero ser xinete
imán
—non podería precisar se busco a definición canónica
da metáfora
ou se xa aquí, neste fragmento, reflexiono ou non sobre
a metáfora
sobre un novo concepto de metáfora que non podo aceptar
a respecto da linguaxe poética
natureza, esta, a única que podo recoñecer
o desexo, o escritorio de castiñeiro
a herdanza do pai
Mefisto fronte á herdanza paterna
cápsula nupcial
son eu quen se desposa
imposíbel flor mariña
fóra da perpetuación
o meu tránsito no frío.
Mizaldini, o gato
O padre Sarmiento tiña un gato chamado Mizaldini que con frecuencia, ao final das cartas do frade , enviaba as súas 'donosas garatusas e garfiñantes gatimonias' aos correspondentes. Que podían ser ministros ou duques.
20 setembro 2024
Carlos Boyero no centenario de Lauren Bacall
Esa señora, bautizada como Betty Perske Weinstein (apellidos inequívocamente judíos), a la que Hollywood decidió cambiarle el nombre por el muy americano Lauren Bacall, consiguió con su primera interpretación, en la extraordinaria Tener y no tener, que las mujeres admiraran su personalidad y que todos los varones con buen gusto se quedaran colgados con ella. Al admirable Humphrey Bogart, el más chulo (justificadamente) del barrio, le asaltó idéntico deseo hacia ella que el que debieron de sentir tantos mirones. Le ocurrió a su personaje en la película y a él en la vida real. Resultado: cortó la larga y tormentosa relación que mantenía con otra mujer y se casó con la veinteañera Bacall. El argumento de la película hablaba del permanente juego de seducción entre ambos, pero eso también estaba ocurriendo en sus propias vidas, no necesitaban interpretar. Y los espectadores percibíamos que además de interpretar modélicamente a dos personajes muy atractivos, de sus memorables diálogos, de sus fascinante personalidad, estaban ocurriendo más cosas. “Si me necesitas, silba”, le decía con mirada y sonrisa hipnóticas Bacall a Bogart. Y esa felicidad la compartía el público. [...]
Y confirmas que esa actriz era una diosa cada vez que revisas esas películas tan antiguas como hermosas. Revela erotismo en estado sofisticado o natural. También inteligencia, desafío, malicia, independencia, personalidad. Expresa las sensaciones más diversas con una mirada, con una sonrisa. Y cómo se mueve, habla, escucha. La ultima vez que la observé fue en un capitulo de Los Soprano, aquella serie memorable. Y me encabroné con David Chase, su creador. Lauren Bacall se interpretaba a sí misma. En ese episodio, el aborto, psicópata, acomplejado, hiperviolento Chris Moltisanti, sobrino de Tony Soprano, la asaltaba en un hotel de Los Ángeles para robarle los exquisitos regalos que otorgaba la boutique del hotel a las grandes celebridades que se alojaban en él. Un Moltisanti enmascarado le pegaba dos hostias, la lanzaba al suelo, la humillaba, le mangaba sus pertenencias y salía corriendo con la alegría de un adolescente descerebrado. Y me contaba a mí mismo: “Eso no se lo hacía a la Lauren Bacall que yo imaginaba a través de la pantalla ni el gánster mas temerario”. Seguro que la gran dama se lo comía vivo. Que sus ovarios eran más poderosos que cualquier asaltante nocturno.
Artigo completo en El País, aquí
Anedotas portuguesas
Faz parte de uma colecção de anedotas, do século XVI, isto é, de historietas que circulavam na corte. São relatos cómicos e morais acerca dos mais diversos acontecimentos da época, envolvendo reis, nobres, fidalgos ou gente comum. É uma fonte excelente para conhecermos melhor a corte portuguesa. Este manuscrito foi publicado por Lund, em 1980 (aqui na foto), e pode ser visto online, aqui:
19 setembro 2024
Un cuadro de Velázquez deteriorado y de dudosa autoria
Las dudas sobre la autoría son importantes. Ningún experto de prestigio mundial, como fue el desaparecido historiador del arte e hispanista Jonathan Brown (1939-2022), ha ratificado que el cuadro sea de Velázquez. Y el lienzo, efectivamente, está en mal estado de conservación, le falta materia pictórica y ha perdido, además, el volumen y las sombras. “Está en una situación muy delicada”, apunta el marchante de arte antiguo José Antonio de Urbina. Pero el informe de declaración de BIC sostiene que “se trata de un retrato de indudable calidad técnica y artística, que mantiene estrechas similitudes técnicas con obras pintadas por Diego Velázquez y cuya maestría resulta inestimable para conocer la evolución del retrato en las décadas primeras del siglo XVII”. [...]
Los abogados de los dueños defienden que hay que analizar cuadro por cuadro a la hora de declararlo inexportable, lejos de criterios del tipo “escuela o estrechas similitudes técnicas”. Pero muchos expertos no están de acuerdo. Clasificar con un margen tan amplio es correr un riesgo, sobre todo cuando la tecnología y los descubrimientos cambian todos los días las atribuciones. Además, Velázquez no firmaba, Caravaggio solo una vez y Ribera de vez en cuando. “Por eso, ante la más mínima duda, la obra no puede abandonar España; esto es una regla que debería regir todo el patrimonio español”, apunta un antiguo alto cargo del Museo del Prado.
La Abogacía del Estado también se opone a su salida. “Podría ser un retrato madrileño. Nadie quiere pensar, por un momento, en equivocarse [como pasó con el San Andrés, de Caravaggio, en 1976, el mayor error del patrimonio nacional, que terminó en Cleveland]. Cuando hay dudas, lo mejor es pararlo. Hoy en día en arqueología te piden el certificado de procedencia desde los tiempos de Nerón”, ironiza el anticuario Artur Ramón. “Hay que estudiar caso a caso”, insiste. [...]
En el fondo de todo está el dinero. En este caso, sobre todo, porque solo hay unas 150 obras de mano segura de Velázquez y cualquier nueva adición al catálogo está rodeada de un mercado de dinero. En principio, si una atribución parece la más adecuada del Retrato es la del extraordinario bodegonista Juan van der Hamen y León (1596-1631). El óleo apenas tiene bibliografía y publicaciones importantes. Pero resulta difícil, incluso siendo de Van der Hamen (a día de hoy), que se permita su salida de España. El 7 de diciembre de 2021 se remataron en la casa de pujas Christie’s una pareja de bodegones por 742.000 libras (870.000 euros). Mientras que un retrato de López de Vega y Carpio (1562-1635) que se ofrecía por entre 700.000 y 1.000.000 de dólares (de 630.000 a 900.000 euros) no encontró comprador en Sotheby’s un 26 de enero de 2023. Esas son sus cifras.
Salvo sorpresa, el genio sevillano poco tiene que ver con esta obra. Solo hay que conocer su manera de trabajar. Da igual su mal estado de conservación. “Velázquez, como todos los pintores, tenía sus trucos”, apunta uno de los principales historiadores vivos del maestro. “Cuando pintaba los ojos no seguía las reglas de la perspectiva lineal [que conocía extraordinariamente bien, dada la extensa biblioteca sobre óptica que poseía]. El ojo no fugaba, sino que ambos mostraban casi el mismo tamaño. Esto [se puede comprobar en la exposición de las obras maestras de la colección Frick que ha mostrado el Prado] ayudaba a dar un mayor impacto y fuerza al retratado”, añade el experto.
Con frecuencia, algunos marchantes exportan una obra limitando su importancia y valor; se apoyan en que no existe firma ni respaldo, en que está sucia o deteriorada, pero justo cuando llega al otro lado de la frontera aparece, casi por casualidad, aquella información que ayuda en parte a documentar la tela. El arte habla de la vida. El mercado del arte, de dinero. Y mucho.
Artigo completo de El País, aquí
18 setembro 2024
17 setembro 2024
Huckleberry Finn
El fotógrafo de Los Ángeles, Mel Robert, retrata al popular modelo de los años 60 Dusty Adams como el famoso personaje ficticio de la novela Huckleberry Finn de Mark Twain (1884), que destacaba por llevar un sombrero de paja roto y no mucho más. Twain describe a Huck diciendo: "Siempre estábamos desnudos, día y noche, cuando los mosquitos nos lo permitían. La ropa nueva que los padres de Buck me hicieron era demasiado buena para ser cómoda; además, de todos modos no usaba mucha ropa".
16 setembro 2024
15 setembro 2024
14 setembro 2024
13 setembro 2024
De Quevedo
12 setembro 2024
11 setembro 2024
Jodie Foster y los malos
Jodie Foster dijo una vez: "No, amigos. No sean tan inocentes. A los que hacen cosas malas no siempre les va mal. A muchos les va a ir bien. Los vas a ver triunfar. Los vas a ver quedarse con la mejor parte de todo. Y ese es el mundo real. Pero si esto les sirve de consuelo, puedo decirles que he visto muchos malvados exitosos... pero nunca en paz."









.png)





.jpg)






























